کوچه را باد با خود برد

به انتهای بن‏بستِ

            حس اندوهناکی من.

"تو" که همیشه می‏گردی

در لابلای ورق‏های حواسم،

اگر رسیدی به جایی که دیدی

دیگر راهی نیست

از کوچه بپرس که:

"چقدر دلم برای تو تنگ است."

کاش آن که " شبی هفت ساله خوابید و و هفتاد ساله بیدار شد" من نبودم . مگر من چه کرده ام که برای هر راه و بیراهه ای باید این چنین جان نحیفم در خون نا حقش بغلتد . بازیچه ایم؟ خیمه شب بازی ست؟ مثل کودکی پر از قصاوتمان که اصلاْ از آن معصومیت کلیشه ای خبری نبود مورچه ها را طوری به جنگ هم می انداختیم تا یکی سر دیگری را جدا کند بی دلیل! شاید ما هم همان مورچه هاییم در منظر ناظری سرگرمی جو!