س ر: نه این تو نیستی ، تو نیستی. تازگیا خودتو تو آینه دیدی؟

ق: آره اتفاقاً آخرین بارش همین سر شب بود.

س ر: خب چی دیدی؟

ق :هیچی فقط حس دلسوزی آمیخته با تحسین.

س ر: دلسوزیت را می فهمم، تحسین؟؟ 

ق: تا حالا چوب دو سر طلا ، یا دو سر هر چیز دیگه شدی؟ 

س ر: خب حالا که چی ؟ تو خبتی کردی به هیشکی ام ربطی نداره ، تو خلاف جریان رفتی ، خلاف عرف ، خلافم خلافه من تو کتم نمی ره که قمپز در کنی پاکی ، درستی ، مردی ،

ق: درستم سید ، درستم ، بدجور درستم، تو اصن می دونی با این خودزنی چندین نفر رو که نه ، یه نفرو نجات دادن و  به تکاپو انداختن یعنی چی ؟ این درستی نیست؟

س ر: د نیست نوکرتم ،  نیست ، وقتی واسه نجات یکی ، یکی دیگه رو که خودت باشی ، برسونی لبه ی نابودی ،یک با یک می پره می شه صفر و این یعنی زرشک!

ق: کی میدونه مبصر من ؟ بیا اسمشو بذاریم تقدیر، که ندونسته هامون کمتر روحمونو بخوره. انگار مقدره تو این خرابه سرزمین  یه عده هی بیان تو ظلمات جلوی تندر بمونن و خونه رو روشن کنن و به هلاکت برسن.

س ر: خرابه سرزمینو خوب اومدی  ، خوب . تو مثکه حالیت نیست باا ! اینجا ایرانه ، به قول اون یارو کسی که گفته اینجا جهان سومه احتمالاً تا 3 بیشتر بلد نبوده بشماره! نوکرتم تو یه صد سالی زود افتادی تو این خرابه!

ق: سید رسول! در وا کردی ، آواره ام ، حیرونم ، 32 سال پیش که طاقا رو سرت رومبوندم فیلم بود، تو یه امشبیو تلافی نکن که من هرچی دیوار خودم بالا بردم هواره رو سرم 

س ر: چند سال پیشم که اومدی آوارش کردن رو سر دوتامون، موندم باهات نه که منتی باشه ، که خیلی دلم می خواست یه جور درست و درمون کلکلم کنده شه، از تو جوب زیر پل مردن که بهتر بود! حالا هم که بعد ازین همه سال غیرتت قبول کرد و اینجا اومدی دوباره، تو بگو چه کار کنم ؟ بری میام بات ، بمونی می مونم. فقط نگو تو درست و من اشتباه ، من تو کتم نمیره این چیزا، خلاف خلافـــــه. حالا تو اونجور خرابی و من اینجور ، هر دوشم یعنی زرشک! من اگه عملی شدم عملیم کردن، کی خواست چیزی حالیم کنه که من جفتک انداختم؟!  حالا تو بگو باوفا تو که با همه کس گلیمتو از آب کشیدی ، تو که خوندی  و بلد شدی ، تو که می گی از کنار خیلی چیزا رد شدی و خیلی زخمها خوردی و خودتو نباختی، تو که خودساخته ای ، تو که باعرضه ای.... تو چرا؟؟

ق: ببین مبصر من! اینکه من اینجام ، اینکه زخم خوردم، اینکه درد دارم نه از سر بی عرضه گی بوده و نه تاوون یه هوس، این نظام روزگاره ، یعنی این خود روزگاره. از بد روزگارم اینبار قرعه به نام من زده که بشم چوب دو سر طلا ، که بشم آدم بده ی قصه ، سید همین چن شبو طاقت بیار ، نمی دونم چطوری می شه ولی بالاخره یه طورای میشه و میرم تا 32 سال دیگه ، اصن کسی چه میدونه شاید بره تا 64 سال دیگه ، ولی دلم قرصه سید رسول هر چقدم  دیر بیام اینجا تو رو هست که یه دوا خوری تمیز دوتایی تو شب آخری راه بندازیم.

سید میدونی از وقتی آخرین دوا خوری رو با هم بودیم دیگه طرفش نرفتم، یه ده سالی میشه مبصر من، تلخیش منو یاد تموم شیرینیای با تو بودن می ندازه ، یاد تموم تلخیای بی تو بودن مبصر من.... سید رسول درد دارم ، زخم دارم ولی هر وقت گریه م می گیره هنوز احساس می کنم که جون دارم

س ر: تو همیشه جون داری  ، تو هنوزم جون داری باوفا، دوباره معنا می دی قدرت گوزنها رو ، دوباره معنای درست می گیری تو این زمونه ی غلط ، درد داره باوفا ، ولی از پسش برمیای ... می دونم که برمیای